Naga Markets webinar


 

 Złoto (Au, łac. aurum) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 79. Złoto jest ciężkim, miękkim i błyszczącym metalem, będącym najbardziej kowalnym i ciągliwym spośród wszystkich znanych metali. Czyste złoto ma jasnożółty kolor i wyraźny połysk, nie utlenia się w wodzie czy powietrzu. Z wyjątkiem helowców (tzw. gazów szlachetnych) złoto jest najmniej reaktywnym pierwiastkiem. Złoto długo przed okresem spisanej historii było drogocennym i poszukiwanym metalem szlachetnym używanym w biciu monet, jubilerstwie, sztuce i zdobieniach – Wikipedia.pl 

Takie informacje o złocie wyczytamy w internecie na wikipedii. Ale nie jubilerskie przeznaczenie tego drogocennego kruszcu będzie dzisiaj nas interesować, bardziej skupimy się na tym jak złoto stało się podstawą  systemów monetarnych krajów współczesnego świata i dlaczego dolar amerykański został walutą światową.


Oddaj złoto, dostaniesz papier


   W latach “ery wolnej bankowości” (1837–1862) formalnie nie było banku centralnego działającego na terytorium całych Stanów Zjednoczonych, a banki funkcjonowały na podstawie regulacji stanowych, co w efekcie doprowadziło do tego, że wydawały różne banknoty, miały niejednolite wymagania co do rezerw, a “życie ” banku od powstania do bankructwa trwało średnio 5 lat.  W 1863 ustanowiono system banków krajowych (także prywatnych), ujednolicono pieniądz i wprowadzono nadzór nad bankami krajowymi – nadzorcą był funkcjonujący do dziś przy Departamencie Skarbu Urząd Kontrolera Waluty.

W latach 1879-1933 posiadacze dolara amerykańskiego mogli wymienić go na złoto, ale Wielki Kryzys w latach 1922-1933 spowodował utratę wiary w papierowe dolary, społeczeństwo wolało złoto jako zabezpieczenie swoich oszczędności i lawinowo narastający trend do wymiany zielonego papieru na złoto spowodowało, że polityka “wymienności” stała się nie do utrzymania. Zostało ono zakończone 5 czerwca 1933 r. przez FED (powołany do życia w 1913r. przez Kongres USA). W tym czasie złoto miało cenę urzędową 20,67 USD za uncję.

Zmiana polityki monetarnej została ogłoszona dwa miesiące wcześniej, prezydent Roosevelt nakazał, aby wszystkie złote monety (tzw. złoto bulionowe) i złote certyfikaty o nominałach przekraczających 100 USD zostały zamienione na pieniądze. Dzięki tej polityce rząd USA zebrał ponad 300 milionów USD w złotych monetach i 470 milionów USD w certyfikatach złota. Koniec standardu złota pozwolił Rezerwie Federalnej zwiększyć podaż pieniądza i położył fundament pod obecną erę polityki pieniężnej. Niecały rok później Roosevelt zdewaluował dolara do 34,87 USD za uncję – papierowy dolar stracił 40%.

Podczas gdy osoby prywatne i firmy nie mogły już zamieniać dolarów na złoto, rząd USA zezwalał na konwersję dolarów amerykańskich na złoto przez zagraniczne banki centralne w ramach tzw. systemu z Bretton Woods.  I tu przechodzimy do zdarzeń, których efekty widzimy do dzisiaj…

Jak papierowy dolar stał się walutą światową, czyli jak sprzedać coś warte 5 centów za 100 dolarów.

System z Bretton Woods stworzył podstawy relacji międzynarodowych w sferze zarządzania systemami monetarnymi. Był pierwszym w pełni negocjowalnym systemem kierowanym przez rządy państw. W trzech pierwszych tygodniach lipca 1944 (1–22 lipca 1944) w hotelu Mount Washington w Bretton Woods w Stanach Zjednoczonych odbyła się United Nations Monetary and Financial Conference (znana również jako konferencja w Bretton Woods), owocem której było podpisanie tak zwanego porozumienia z Bretton Woods. Na straży postanowień systemu stały dwie powołane w czasie konferencji organizacje międzynarodowe:  Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Teoretycznie kursy walut krajów uczestniczących w systemie z Bretton Woods miały być oparte na parytecie złota, lecz stosowana praktyka polityki kursowej prowadziła do światowej dominacji roli dolara amerykańskiego. Do wczesnych lat 70. system z Bretton Woods w efektywny sposób zapobiegał konfliktom oraz pomagał w osiąganiu wspólnych celów jego twórcom, w szczególności Stanom Zjednoczonym.

Interwencje walutowe prowadzone przez banki centralne, zmierzające do obrony ustalonego kursu wymiany, miast odnosić się do rezerw w złocie, w praktyce realizowane były w celu obrony kursu waluty do dolara. Wraz z upływem lat, gdy podaż dolara na świecie rosła szybciej od podaży złota, ustalony kurs 35 dolarów za uncję złota stał się niemożliwy do obrony przez amerykański bank centralny. Z powodu wzrastających obciążeń system załamał się w 1971, a jednym z powodów było wstrzymanie przez Stany Zjednoczone wymienialności dolara na złoto. Koniec wymienialności dolara na złoto wiązał się z zadłużeniem zewnętrznym Stanów Zjednoczonych 3-krotnie przewyższającym wartość rezerw złota. Było to między innymi spowodowane ogromnymi wydatkami związanymi z wojną w Korei i Wietnamie. Sytuacja taka zaistniała pod koniec lat sześćdziesiątych czego konsekwencją był wzrost wolnorynkowej ceny złota do 40$ za uncję. W tej sytuacji banki centralne państw członkowskich MFW mogły wymieniać swoje rezerwy walutowe na złoto po 35$ za uncję i sprzedawać je za 40$ za uncję.


Tuż po II wojnie światowej Stany Zjednoczone posiadały większość światowych rezerw złota bulionowego — ok. 22 tys. t. Aż do 1945 r. w USA znajdowało się ponad 80% światowych zapasów kruszcu, co stanowiło najlepszy dowód ich ówczesnej potęgi gospodarczej. Obecnie w posiadaniu Stanów znajduje się ponad 8 tys. t, co stanowi ok. 25% światowych rezerw.


Szybko topniały zapasy amerykańskiego złota, będące gwarantem wymienialności papierowego pieniądza. Kraje posiadające duże zasoby rezerw walutowych takie, jak Francja czy Niemcy, postanowiły wykorzystać okazję i rozpoczęły skup złota z amerykańskiego skarbca płacąc za nie słabnącym dolarem. Ze względów bezpieczeństwa ( II wojna światowa, okres zimnej wojny), złoto, które zmieniło właściciela, nadal przechowywano w depozycie za Oceanem. Francja, za sprawą Charles’a de Gaulle zdecydowała się jednak zabrać swój kruszec do kraju. Z ponad 20 tysięcy ton w latach pięćdziesiątych amerykańskie rezerwy złota stopniały do 9 tys. ton w 1971 roku. W tym samym czasie rosły rezerwy złota w europejskich bankach centralnych. Presja inflacyjna na dolara amerykańskiego przyspieszyła upadek systemu z Bretton Woods. Gdyby wówczas wszyscy postanowili wymienić posiadane dolary, złoto otrzymałaby tylko co piąta osoba.

W tej sytuacji w 1971 roku Stany Zjednoczone wstrzymały wymienialność dolara na złoto i dokonały jego dewaluacji o 10%. Kolejna 10% dewaluacja w 1973 roku spowodowała liczne perturbacje na międzynarodowym rynku walutowym. W ten sposób decyzje prezydenta Nixona zakończyły istnienie systemu waluty złoto-dewizowej, a Amerykanie mogli ponownie posiadać legalnie złoto.  I tak złoty kruszec rozpoczął triumfalny marsz od ceny  “rządowej”  20,67$ za uncję w 1921r do 1300$ za uncje na wolnym rynku obecnie.

Ceny złota w latach 1971-2018

Porównanie wartości dolara z 1930r do jego obecnej siły nabywczej wg. rożnych metod porównawczych. I tak wartość 1 dolara z 1930 roku to w 2018:
$63,00 wg ceny złota
$12.84 wg. GDP deflator 
$15.36 wg. Consumer Price Index
$35,76 wg. tzw. statystycznego koszyka zakupów
$48,00 wg. ceny godziny pracy robotnika niewykwalifikowanego
$74,00 wg. dochodu GDP per capita


W ciągu ostatnich 30 lat produkcja (wydobycie) złota podwoiło się, ale jego zasoby są ograniczone. Dotychczas wydobyto około 190 tys. ton. Przyjmuje się, że zasoby niewydobyte wynoszą około 110 tys. ton ale ich wydobycie na razie jest nieopłacalne. Żeby stało się to opłacalne cena musi dojść do 1500 USD za uncję. W cenę złota należy wkalkulować nast. koszty:

  • koszt odkrycia złóż – średnio 75 USD / uncję złota (MinEx Consulting, 2016)
  • budowa kopalni – średnio 200 USD / uncję złota
  • koszt wydobycia – średnio 1150 USD / uncję złota (Metals Focus – Gold Focus 2017)
  • minimalny akceptowalny zwrot z inwestycji 15%

A ile kosztuje papierek z zielonym nadrukiem 100USD? Wyprodukowanie jednego banknotu 100 USD, kosztuje około 5 centów. Aby stać się posiadaczem takiego banknotu w Polsce czy innym kraju musisz włożyć w to pracę, wyprodukować towar…wartości 100USD. Trzeba przyznać, że “złoty” interes wymyślili Panowie z FED-u dla budżetu USA, który jest głównym beneficjentem zysków pochodzących z działalności FED, gdyż zyski są w pierwszej kolejności przeznaczane na wypłatę 6% rocznych dywidend dla banków członkowskich, a pozostała kwota zostaje przekazana Departamentowi Skarbu Stanów Zjednoczonych.

wykorzystano informacje z nast. źródeł:

https://pl.wikipedia.org
https://goldenmark.com/pl



Coinquista

Zostaw komentarz logując się za pomocą Facebook

Poprzedni artykułTygodniowy przegląd danych makro – 25-29.06.2018
Następny artykułPrzed „weekendową” o wykresach ani słowa… (15.06 – 22.06.2018)
dargo redaktor comparic.pl
Redaktor Comparic.pl. Od 2010 r. czynnie uczestniczy w rynku Forex do chwili obecnej. Jest zwolennikiem Price Action, korzystania z jak najmniejszej ilości wskaźników. Uważa, że prostota systemu i konsekwencja w jego stosowaniu to najlepsza droga do sukcesu na rynkach finansowych, a brak cierpliwości to najczęstsza przyczyna porażek. Interesuję się klasycznymi systemami opartymi na Analizie Technicznej jak i psychologią - mechanizmami kierującymi ludzkim zachowaniem i warunkującymi podejmowanie decyzji w tradingu.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here