Naga Markets



Paul VolckerPaul Volcker, były prezes Rezerwy Federalnej, który zapobiegł rosnącej inflacji w USA w latach 80., a trzy dekady później wraz z prezydentem Barackiem Obamą doprowadził do ograniczenia podejmowanego ryzyka inwestycyjnego przez banki komercyjne, zmarł 8 grudnia 2019 roku mając 92 lata. Według jego córki Janice Zima, Volcker zmarł w niedzielę w swoim domu w Nowym Jorku.


Paul Volcker walczył z inflacją i pustym pieniądzem

W trwającej ponad pół wieku karierze Volcker zajmował się porządkowaniem ładu ekonomicznego, wzywał do opracowania następcy standardu złota czy lekarstwa na niekontrolowaną inflację. W 2008 r. w wyniku załamania na rynku nieruchomości w USA, doprowadził do powstania Reguły Volckera, szeroko znienawidzonej przez bankierów.

Paul był tak uparty jak wysoki i choć niektóre jego decyzje jako prezesa Fed były kosztowne politycznie, były słuszne. Jesteśmy wdzięczny za służbę dla naszego kraju – powiedział były prezydent Jimmy Carter, który mianował Volckera na stanowisko szefa Fed w 1979 roku.

Wnuk niemieckich imigrantów, Volcker mocno wierzył w niebezpieczeństwa związane z inflacją i zalety oszczędzania. Przemieszczał się autokarem, narzekał na wysokie ceny w restauracjach i zabrał swoją pierwszą żonę w podróż poślubną do domku rybackiego w Maine, a nie na Bermudy, jak miała nadzieję. Pogardzał innowacjami branży finansowej, takimi jak swapy na zwłokę w spłacie kredytu i żartował, że najlepszym produktem finansowym w ostatnich dziesięcioleciach był bankomat.

Volcker pracował w Departamencie Skarbu, Fed lub jako doradca ekonomiczny pod sześcioma prezydentami. W wieku 81 lat został powołany do pełnienia funkcji w rządzie w listopadzie 2008 r. przez prezydenta elekta Obamę, który mianował go szefem nowej Rady Doradczej ds. Odbudowy Gospodarczej, ponieważ kraj walczył o wyjście z recesji i najgorszego kryzysu finansowego od czasów Wielkiego Kryzysu.

Chciał zakazać tradycyjnym bankom przyjmującym depozyty dokonywania inwestycji spekulacyjnych na własny rachunek, praktyki znanej jako handel na własny rachunek oraz inwestowania w fundusze hedgingowe i fundusze private equity. Obama formalnie zaproponował ten pomysł w styczniu 2010 roku, nazywając go prostą i zdroworozsądkową reformą, którą dziś nazywamy Regułą Volckera.

Reguła Volckera została włączona do prawa Dodda-Franka z 2010 r. – ale wcześniej została zmodyfikowana na korzyść banków, co znacznie ją osłabiło i skłoniło Volckera do wyrażenia wątpliwości co do zaangażowania zespołu Obamy.

Mówią, że są za reformą, ale ich serca nie są w to zaangażowane – powiedział Ronowi Suskindowi, autorowi książki „The Confidence Men” w 2011 roku.

Kiedy Volcker opuścił stanowisko w Białym Domu, w lutym 2011 r. organy nadzoru opierały liczne komentarze krytykujące prawo Dodda-Franka. Banki nadal argumentowały, że propozycja Volckera nadmiernie ograniczy ich działalność.

Paul Volcker, jak sam przyznaje, nie do końca rozumie rynki kapitałowe – powiedział Jamie Dimon, dyrektor generalny JPMorgan Chase & Co. w Fox Business News w lutym 2012 r.

Rezerwa Federalna, Federalny Urząd Ubezpieczeń Depozytów i trzy inne agencje dopełniły ostatecznej formy prawnej w grudniu 2013 r., która zajęła blisko 100 stron, z setkami dodatkowych materiałów pomocniczych. Reguła weszła w życie w lipcu 2015 r. Prezydent Donald Trump w 2017 r. nakazał organom regulacyjnym przepisanie reguły i złagodzenie jej skutków. W liście do prezesa Fed Jerome Powella z 20 sierpnia 2019 r. Volcker skarżył się, że organy regulacyjne wykorzystały „uproszczenie” jako pretekst do osłabienia reguły w sposób, który zwiększa ryzyko dla systemu finansowego.

Jako prezes nowojorskiego Fed w latach 1975–1979 Volcker opowiadał się za ograniczeniami monetarnymi i wysokimi stopami procentowymi – był często określany jako „wojownik inflacyjny”.

Wciąż słyszymy argument, że z czasem możemy nauczyć się żyć z inflacją. Ale doświadczenie sugeruje coś przeciwnego – że nasza potężna gospodarka po prostu nie będzie działać płynnie lub przy maksymalnej wydajności, gdy istnieje wszechobecna niepewność co do poziomu cen – powiedział w przemówieniu z 1978 roku.

Stabilny wzrost gospodarczy na świecie w latach 80. i 90. XX wieku to zasługa Volckera?

Carter mianował Volckera na szefa Fed w 1979 roku, zastępując G. Williama Millera, który został sekretarzem skarbu. Miller został skrytykowany za niewystarczającą koncentrację na walce z inflacją, ponieważ podczas jego 17 miesięcy jako prezes Fed inflacja wzrosła do 11,8% z 6,6%.

Wyzwanie było bardzo jasne, kiedy tam byłem: mamy problem z inflacją i wymyka się ona spod kontroli. Kraj wiedział, że coś jest nie tak, gospodarka borykała się z wieloma problemami. W takiej sytuacji potrzeba zdecydowanych działań – powiedział Volcker w wywiadzie z 2006 roku

Volcker ogłosił coś, co stało się znane jako „Specjalna sobotnia noc” 6 października 1979 r .: serię środków fiskalnych mających na celu ograniczenie inflacji. Ruchy rozpoczęły się od wzrostu o 1 punkt procentowy stawki, jaką Fed obciążał instytucje finansowe, do 12%. Ale najbardziej dramatyczna była zmiana polityki Fedu dot. ograniczenia wzrostu podaży pieniądza. Stopy procentowe wzrosły wtedy nawet o 20%.

Jednak konserwatywna polityka Volckera miała wysoką cenę, gdyż przyczyniła się do zwycięstwa Ronalda Reagana nad Carterem w wyborach prezydenckich w 1980 roku. Podczas jego kadencji gospodarka Stanów Zjednoczonych dwukrotnie przechodziła przez recesję, a stopa bezrobocia wzrosła do 10,8% w listopadzie 1982 r., Liczba złych kredytów i bankructw gwałtownie wzrosła.

Choć w niektórych okresach był oczerniany za negatywny wpływ na biznes, jego zdecydowany – i udany – atak na inflację zdobył wielu wielbicieli w obu partiach politycznych w USA i wśród pokoleń bankierów centralnych od Nowej Zelandii po RPA.

Volcker zasługuje na uznanie, za kluczowe osiągnięcie makroekonomiczne ostatnich 30 lat – zabicie inflacyjnego potwora, który ogarnął amerykańską gospodarkę pod koniec lat siedemdziesiątych. Stabilny wzrost gospodarczy na świecie w latach 80. i 90. XX wieku był oparty na rewolucji inflacyjnej Volckera – napisał Charles R. Morris w „The Sages” w swojej książce z 2009 roku.

Volcker ustąpił w 1987 roku, mówiąc, że nie chce trzeciej kadencji. Jego odejście i nominacja Reagana do Alana Greenspana skłoniły rynki akcji, obligacji i samego dolara do znacznych spadków. W tym czasie stopa referencyjna Fed wynosiła 6,75%, inflacja spadła do około 4%, a gospodarka była w piątym roku ekspansji gospodarczej.

Volcker stał się krytykiem działań Fed w obliczu kryzysu finansowego po tym, jak bank centralny zorganizował sprzedaż Bear Stearns Cos. JPMorgan Chase w marcu 2008 roku, przeniósł niektóre z najbardziej ryzykownych aktywów Bear Stearns do bilansu własnego Fed. Bank centralny działał na „granicy” swojej władzy prawnej, powiedział w przemówieniu w kwietniu 2008 r. w Economic Club of New York.

Prywatnie Volcker miał dwoje dzieci, Janice i Jamesa, z Barbarą Bahnson, którą poślubił w 1954 roku.



Conotoxia

Dołącz do dyskusji logując się za pomocą Facebook

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here