Naga Markets



historiaTydzień temu opowiadaliśmy o tym, jak w XVIII w. pieniądze były na potęgę niszczone przez rządy i władców. Wiek kolejny okazał się wiekiem waluty kruszcowej. Historia pieniądza weszła w nową epokę.

Tzw. system Gold Standard po raz pierwszy pojawił się w Wielkiej Brytanii, która wpadła na świetny pomysł. A właściwie rozwinęły idee, która i tak funkcjonowała w gospodarce, ale dot. kwitów wystawianych przez bankierów. Tym zarazem kwity zastąpiono banknotami. W każdym razie Brytyjczycy zaczęli emitować papierowe pieniądze, które miały mieć pokrycie w złocie…

Historia Gold Standard

Mniej zamożne kraje, które obawiały się deflacyjnych skutków systemu Brytyjczyków, wprowadziły u siebie bimetalizm. Innymi słowy pokrycie walut papierowych opierało się na złocie i srebrze, a nie tylko na tym pierwszym kruszcu. Założono nawet Łacińską Unię Monetarną. Ostatecznie jednak to pierwotny pomysł – opierania się tylko na złocie – okazał się lepszy. W przededniu I wojny światowej obowiązywał niemal powszechnie na całym świecie. Dopiero wybuch wspomnianego konfliktu doprowadził do jego upadku, o czym jednak opowiemy w przyszłości.

Z Gold Standard nie skorzystały tylko kraje z Azji: Chiny, Indie brytyjskie i Indochiny francuskie, gdzie w powszechnym obiegu było srebro.

Na czym jednak opierał się system walut kruszcowych? Miał mieć zdolność regulowania bilansów handlowych państw, które do niego należały. Sam mechanizm opisał David Hume. Choć nie był idealny, działał na tyle sprawnie, że przez wiele lat nie było konieczności tworzenia jakiś ponadnarodowych struktur monetarnych np. unii walutowych.

Łacińska Unia Monetarna

Przy tej okazji warto jednak przyjrzeć się wspomnianej już Łacińskiej Unii Monetarnej. Początkowo została założona w 1865 r. przez Belgię, Francję, Szwajcarię i Włochy. Po trzech latach grono to poszerzyło się o Grecję. Rumunia, Hiszpania, Finlandia, Serbia i Bułgaria, choć formalnie nie dołączyły do unii, stosowały się w dużej mierze do jej zasad.

Głównym celem unii było zaś stosowanie bimetalizmu w polityce monetarnej przez państwa członkowskie. Narzuciło to bicie określonych monet. Rozmiary złotych monet nie podlegały ograniczeniom, ale srebrnych już tak. Emitowano srebrne pięcio- i dwufrankówki.

Problemem unii było to, że przy jej powstawaniu zignorowano temat emisji banknotów, które wtedy były w pewnym sensie novum, takim jak dziś waluty cyfrowe. Jak to często bywa, ignorowanie nowych idei szybko negatywnie odbiło się na systemie. Problem powstał przy okazji wojny. W 1866 r. Włochy – właśnie w czasie konfliktu zbrojnego – zwiesiły wymienialność swoich banknotów na kruszce. Po zakończeniu działań zbrojnych nie przywrócono wymienialności. Podobnie w 1870 r. – też w czasie wojny – postąpiła Francja. O ile frank francuski szybko się ustabilizował, o tyle papierowa włoska lira stała się czynnikiem, który destabilizował unię. Właściwie w 1878 r. jej historia dobiegła końca.

Skandynawska Unia Monetarna

Warto wspomnieć o Skandynawskiej Unii Monetarnej. Powstała ona w 1872 r. założona przez Szwecję i Danię. Po trzech latach dołączyła do nich Norwegia. Podstawową jednostką tego związku była złota korona. Unia działała sprawniej niż jej “łacińska” kuzynka. Ekonomiści są zgodni w tym, że powodem tego było oparcie się tylko na złocie, a nie ma złocie i srebrze. Unia upadła w momencie wybuchu I wojny światowej, gdy postanowiono odejść od powiązania korony ze złotem.

Dzięki unii narodził się jednak tzw. skandynawizm.

CDN.



Conotoxia

Dołącz do dyskusji logując się za pomocą Facebook

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here