Bank Anglii (Bank of England, BoE)

Siedziba Banku Anglii
Siedziba Banku Anglii

Bank of England jest bankiem centralnym Wielkiej Brytanii zwany także „strażnikiem brytyjskiego funta” (ang. the guardian of the British pound). Bank Anglii założony został w  1694 roku i jest ósmym najstarszym bankiem na świecie. Od momentu założenia aż do 1946 roku stanowił własność prywatną akcjonariuszy. W roku 1946 został znacjonalizowany. Z kolei w 1998 roku BoE stał się niezależną organizacją publiczną należącą w całości do Skarbu Państwa, jednak mająca niezależność w ustalaniu polityki pieniężnej. Jest on jednym z ośmiu banków autoryzowanych do wydawania banknotów Wielkiej Brytanii, posiadający monopol na emisję banknotów w Anglii i Walii. Ponadto reguluje emisję banknotów przez banki komercyjne w Szkocji i Irlandii Północnej.

Adres siedziby:
Threadneedle Street
London, EC2
England, United Kingdom

Oficjalna strona internetowa:
https://www.bankofengland.co.uk

Historia Banku Anglii

Jak wspomniano na wstępie, Bank of England został założony 27 lipca 1964 roku jako prywatny bank, który był bankierem dla rządu. Jego głównym celem w tym czasie było finansowanie działań wojennych przeciwko Francji. Pierwszymi Akcjonariuszami byli król i królowa tamtych czasów (William i Mary). Pierwszym gubernatorem BoE został Sir John Houblon, którego wizerunek w latach 1994 – 2014 gościł na 50-cio funtowym banknocie.

Przed 1725 r. banknoty były wypisywane ręcznie, często na kwotę określoną zdeponowaną przez klienta. W roku 1725 Bank Anglii zaczął emitować częściowo wydrukowane noty o wartości 20 GBP i większych (+10 GBP). Najwyższy nominał wynosił 90 funtów.

W 1797 roku Francja wypowiedziała wojnę Wielkiej Brytanii. Obawy przed inwazją sprawiły, że ludzie tłumnie kierowali się do Banku Anglii, by wymienić posiadane banknoty na złoto. Rezerwy złota BoE spadły wtedy z 16 milionów funtów do zaledwie 2 milionów. Z obawy przed wyczerpaniem rezerw złota, premier William Pitt the Younger wprowadził tajny akt zakazujący wypłat w złocie.

Standard złota łączył wartość brytyjskiej waluty bezpośrednio ze złotem i efektywnie pozwalał ludziom wymieniać banknoty Bank of England na równoważną wartość złota. We wrześniu 1931 r. Wielka Brytania zawiesiła standard złota. Zaufanie do funta szterlinga załamało się, a wynikająca z niego ucieczka od funta oznaczała dla Banku Anglii utratę większości własnych rezerw.

Chociaż Bank Anglii przez długi czas był własnością prywatną , jego działania określał rząd i prawodawstwo. Kiedy w 1946 roku Bank został znacjonalizowany, oznaczało to, że stał się własnością rządu, a nie prywatnych akcjonariuszy. Dało to rządowi prawo do mianowania gubernatorów i dyrektorów Banku oraz do wydawania poleceń bankowych. Do tej pory jednak nie wykorzystano uprawnień rządu do wydawania poleceń.

Europejski Mechanizm Kursowy (ERM) został utworzony w 1979 r. W celu ograniczenia zmienności kursu walutowego i osiągnięcia stabilności monetarnej w całej Europie. Wielka Brytania dołączyła do ERM w 1990 roku. Jednak po ogromnym wzroście stóp procentowych i interwencji na rynkach walutowych, rząd we wrześniu 1992 roku podjął decyzję o wycofaniu z ERM. Przyczynił się do tego także George Soros, który 22 września 1992 roku rozpętał krótką wojnę z Bankiem Anglii.

6 maja 1997 roku nowy rząd Laburzystów przyznał Bankowi Anglii niezależność w ustalaniu polityki pieniężnej (np. stóp procentowych), dając mu wolność od codziennej ingerencji politycznej. Bank nadal pozostaje jednak własnością brytyjskiego rządu i działa w ustanawianych przez niego ramach.

Bank of England – funkcje

Bank Anglii posiada określone ustawowo obowiązki w zakresie ustalania polityki dotyczącej stóp procentowych, stabilności finansowej oraz regulacji banków i firm ubezpieczeniowych. Świadczy także usługi bankowe takie jak udzielanie pożyczek innym bankom oraz krajom. Jest niezależny od rządu w zakresie tego, jak wykonuje swoje obowiązki. BoE działa w ramach ustalonych przez rząd, ale wolnych od codziennych wpływów politycznych.

Organy decyzyjne BoE

Bank nadzorowany jest przez zarząd, znany jako Komisja Dyrektorów (The Court of Directors), której przewodniczy Gubernator (prezes) Banku Anglii. Komisja Dyrektorów mianowana jest przez Królową z polecenia Premiera oraz Kanclerza. Do zadań Komisji należy prowadzenie bieżących spraw Banku, a zwłaszcza ustalania celów oraz strategii ich realizacji, dzięki którym będzie w stanie najlepiej wywiązać się ze swoich obowiązków oraz wykorzystać zasoby Banku.

Komitet Polityki Pieniężnej (Monetary Policy Committee) określa politykę pieniężną zgodnie z celem ustalanym każdego roku przez Ministerstwo Skarbu. Komitet składa się z Prezesa i Wiceprezesów Banku Anglii, dwóch Dyrektorów Wykonawczych oraz czterech członków mianowanych przez Kanclerza Skarbu. Decyzje podejmowane są w wyniku głosowania. Protokoły z posiedzeń MPC zawierają m.in. szczegółową ocenę wewnętrznej sytuacji gospodarczej kraju (także na rynkach finansowych) oraz świata. Komitet co kwartał publikuje raport inflacyjny (“Inflation Report”), w którym można znaleźć informacje na temat sytuacji ekonomicznej i pieniężnej kraju oraz projekcje dotyczące inflacji i produkcji.

Komitet Dyrektorów Niewykonawczych (The Committee on Non-executive Directors, NedCo) wchodzi w skład Komisji Dyrektorów i obejmuje wszystkich Dyrektorów Niewykonawczych. Przewodniczącego NedCo nominuje Kanclerz Skarbu. Do zadań Komitetu należy nadzór nad realizacją obowiązków nałożonych na Bank Anglii. Przy współpracy z Komitetem Audytu oraz Komitetem Polityki Ryzyka, NedCo nadzoruje sprawowanie kontroli wewnętrznej Banku Anglii.


Wszystkie artykuły związane z Bankiem Anglii możesz śledzić pod tagiem BoE.



STO

Zostaw komentarz logując się za pomocą Facebook

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here