Naga Markets


Anton Kreil, jedna z gwiazd FxCuffs 2017
Anton Kreil, jedna z gwiazd FxCuffs 2017

Dzięki nieocenionemu wsparciu ze strony brokera XTB, jedną z głównych gwiazd tegorocznej edycji FxCuffs, będzie Anton Kreil, były trader Goldman Sachs i Morgan Stanley, a także gwiazda programu Million Dollar Traders. Poniżej prezentujemy fragment nagrania, gdzie opowiada o różnicach pomiędzy profesjonalnymi i detalicznymi traderami. Całość uzupełniono o streszczenie anglojęzycznego materiału.


Definicja profesjonalnego tradera

Za profesjonalnego tradera uznać możemy osobę, która utrzymuje się z rynków lub jest pełnoetatowo zatrudniona w banku inwestycyjnym lub funduszu hedgingowym. W poniższym materiale wideo Anton Kreil odpowiada na pytanie, co tak naprawdę odróżnia profesjonalistów od amatorów i czym Ci pierwsi zajmują się na stanowiskach w bankach inwestycyjnych.

UWAGA! Youtube oferuje możliwość automatycznego generowania napisów (przycisk w prawym dolnym rogu ekranu), których jakość jest umiarkowanie dobra. Jest też możliwość włączenia automatycznego tłumaczenia w ustawieniach filmu, jednak jakość tłumaczenia na język Polski pozostawia wiele do życzenia (należy traktować z dużym dystansem).

Zobacz jak włączyć polskie napisy na Youtube.

Odpowiedź dla wielu może ukazać się zgoła inna od utartych stereotypów i obrazów, które zazwyczaj serwują środki masowego przekazu.

90% pracy to market making

Każdy z nas doskonale zna obrazki ze światowych trading floorów gdzie przy setkach stanowisk kłębią się nawzajem przekrzykujący traderzy, realizujący w każdej minucie ogromne ilości transakcji warte miliony dolarów. Jak twierdzi, Anton Kreil rzeczywistość wygląda jednak zdecydowanie inaczej. Lwia część czasu pracy tradera, to usługi w zakresie market makingu i zgarnianie prowizji na rzecz pracodawcy – co jest całkowicie wolne od ryzyka.

Rolą tradera banku inwestycyjnego jest zapewnianie ciągłości biznesu z klientami (funduszami hedge, funduszami emerytalnymi) i market making dla szerokiej klasy aktów (akcje, waluty, towary, obligacje) właśnie dla tychże klientów. Jedynie 10% wszystkich obowiązków skupia się na proprietary tradingu, czyli handlu środkami banku dla zysku z rynku.

Pracownik instytucji takich jak Goldman Sachs, czy też Morgan Stanley ma generować jak największy zysk, przy jak najmniejszym poziomie ryzyka. Jak pokazuje poniższy przykład, jest to możliwe głównie dzięki prowizjom

Źródło: kanał YouTube, InstituteofTrading
Źródło: kanał YouTube, InstituteofTrading

Trader kupuje akcje Apple o wartości 10 milionów dolarów, po cenie 500USD/akcja, co daje 20 tysięcy akcji. Przy założeniu, że prowizja wynosi 0,05% daje to 5 tysięcy USD czystego zysku dla banku. Rzeczywista praca jest więc niezwykle nudna i opiera się jedynie na doglądaniu algorytmów realizując założenia klienckich transakcji i jedynie ich nadzorowaniu.

Spotkaj Antona Kreila na wykładach podczas FxCuffs 2017!

Kiedy do gry wkracza „ryzyko”

CC Autor: Michael Thels
CC Autor: Michael Thels

Zgodnie z tym co twierdzi Anton Kreil, w 20% przypadków banki inwestycyjne wystawiają się na realne rynkowe ryzyko – ponownie ma to jednak na celu napędzenie biznesu market makingowego, jako że główny pożytek z MM dla dużych instytucji polega na przetrzymywaniu ryzyka. Fundusz może w ten sposób zając dużą pozycję bez informowania o tym rynku, natomiast bankier musi potem rozładować taką pozycję z jak najmniejszą stratą. Im dłużej trader będzie w stanie ją przetrzymać, tym lepiej. Pokażmy to na przykładzie:

  • Profesjonalny trader dokonuje zakupu akcji Apple o łącznej wartości 10 milionów USD po 500USD/akcja, co daje nam 20 tysięcy akcji i 5 tysięcy prowizji dla banku
  • Ryzyko polega na tym, że w tym momencie trader banku „shortuje” 10 milionów dolarów w akcjach Apple i musi odkupić je z rynku, aby wyrównać pozycję. Jeżeli odkupi je powyżej 500USD wtedy straci, jeżeli poniżej wspomnianej ceny wtedy zyska.
  • Zysk jest tutaj wypadkową łącznej prowizji oraz strat/zysków poniesionych na zamknięciu pozycji
  • Załóżmy więc, że trader skupił 20 tysięcy akcji po 500,10USD, tracąc 10 centów na każdej z nich – czyli łącznie 2 tysiące dolarów. Należy pamiętać jednak, że na prowizjach bank zarobił 5 tysięcy USD, więc wynik netto całej operacji to 3 tysiące USD zysku
  • Wydajność tradera jest w tym momencie mierzona poprzez procentową wartość zachowanej prowizji. Wzór będzie wyglądał następująco dla naszego przykładu: 1-(2000USD/5000USD)x100=60%, trader odzyskał 60% prowizji z tej transakcji.

Celem banku w tym przypadku jest zaoferowanie swojej własnej książki, jako źródła płynności, z której skorzystają fundusze hedge i emerytalne w tradingu. Dzięki stracie tradera zarobią więcej, jednak w kolejnym tygodniu ponownie będą korzystać z market makingu i ponownie zapłacą prowizję od transakcji, co przełoży się na wyrównanie zysków instytucji finansowej.

Pojedynczy profesjonalny trader w banku może w jednym momencie zarządzać 50-100 transakcjami podobnymi do tej z powyższego przykładu. Często są to transakcje, na których całkowicie mu nie zależy, w których nie chce się znaleźć lub w które normalnie by nie wszedł – w końcu jest po przeciwnej stronie transakcji smart money. Wszystko rozbija się jednak o płynność i zachowanie ciągłych relacji biznesowych z klientami (funduszami).

Wkrótce opublikujemy drugą cześć materiału, w której Anton Kreil opowiada o różnicach między profesjonalnym i detalicznym traderem.

Z naszej strony natomiast chcielibyśmy zaprosić Państwa do bezpłatnej rejestracji na tegoroczną edycję FxCuffs, która już 24-25 marca 2017 zagości w murach krakowskiego Centrum Kongresowego ICE.



tokeneo

Zostaw komentarz logując się za pomocą Facebook

To również Cię zainteresuje - Comparic24.tv

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here