Naga Markets



Amerykański system finansowy jest jednym z najbardziej rozwiniętych na świecie. Posiada bardzo rozbudowany rynek bankowy, ubezpieczeniowy, firm zajmujących się asset managementem oraz biur maklerskich. Trudno się dziwić takiemu stanu rzeczy, gdyż amerykańskie giełdy odpowiadają za ponad 40% kapitalizacji giełd na całym świecie.


System finansowy w USA jest bardzo rozbudowany i trudno go opisać w jednym artykule, dlatego w tym bliżej przyjrzymy systemowi bankowemu w USA.

System bankowy w USA

Historia bankowości w USA sięga 200 lat. Głównie za jej rozkwit odpowiedzialne są kryzysy gospodarcze, które powodowały wprowadzanie regulacji mających na celu usprawnienie systemu. Pierwszym bankiem centralnym w USA był First Bank of U. S. utworzony w 1791 r., ale już po 20 lat został zamknięty. Pierwszym aktem prawnym regulującym system bankowy był National Bank Act (Ustawa o Banku Narodowym) uchwalony w 1863 roku. W tym czasie ustanowiono system banków krajowych (także prywatnych), ujednolicono pieniądz i wprowadzono nadzór nad bankami krajowymi, a nadzorcą był funkcjonujący do dziś przy Departamencie Skarbu Urząd Kontrolera Waluty (Office of the Comptroller of the Currency – OCC).

Na początku XX wieku w celu ponownego ratowania systemu bankowego uchwalono ustawę Federal Reserve Act i utworzono istniejący do dziś System Rezerwy Federalnej. Fed, tak brzmi jego skrót, został utworzony w 1913 roku, a kraj podzielony został na 12 dystryktów, każdy z Bankiem Rezerwy Federalnej. Banki utrzymywały swoje rezerwy w Banku Rezerwy Federalnej lub w jego filii na terenie danego dystryktu. Dzięki nowej procedurze rezerwy zostały w miarę równomiernie rozłożone na terenie całego kraju, a nie skupione w jednym konkretnym miejscu, tak jak to było przed wprowadzeniem regulacji.

Mimo w prowadzenia Systemu Rezerwy Federalnej system bankowy przeszedł prawdziwy kataklizm, a dokładnie cała gospodarka zachwiała się. W 1929 roku pękła bańka na nowojorskiej giełdzie, co było początkiem wielkiego kryzysu, który trwał do 1933 roku i był prawdopodobnie największym kryzysem gospodarczym w XX wieku. W wyniku kryzysu upadło ponad 1000 banków, a Fed niewiele zrobił by temu zapobiec, gdyż nie były członkiem Systemu Rezerwy Federalnej.

W czerwcu 1933 r. Kongres uchwalił ustawę Banking Act zwaną również jako Glass-Steagall Act od nazwisk jej autorów. Zakazywała ona łączenia działalności inwestycyjnej i komercyjnej przez jeden bank, a ponadto akt powołał do życia Federal Deposit Incurance Corporation – FDIC (Federalne Biuro do spraw Ubezpieczania Depozytów).

Banki w Stanach Zjednoczonych do lat 90. działały w systemie anglosaskim, w skrócie można go opisać, jako system bankowy, w którym bankowość inwestycyjna jest rozdzielona od bankowości komercyjnej. W 1999 roku Bill Clinton uchwalił ustawę o nazwie Gramm-Leach-Bliley Act (GLBA), znanąˆ również jako Financial Services Modernization Act. Ustawa znosiła restrykcje dotyczące łączenia bankowości inwestycyjnej z depozytowo-kredytową i banki inwestycyjne otrzymały dostęp do kapitału zgromadzonego w postaci depozytów.

System bankowy w USA wyróżnia się na tle innych dużą ilością banków o różnej wielkości działających w społecznościach lokalnych. W większości krajów działa niewielka liczba banków, które maja liczne oddziały rozmieszczone w całym kraju. Z kolei w USA działa kilka tysięcy banków oferujących produkty pod swoim logiem.

Banki możemy podzielić na stanowe oraz narodowe. Te drugie działają na podstawie zezwolenia rządu federalnego. Są to na ogół duże banki oraz muszą być ubezpieczone w Federalnej Korporacji Ubezpieczenia Depozytów (Federal Deposit Insurance Corporation – FDIC). Ponadto są członkami Systemu Rezerwy Federalnej. Część banków stanowych również wybrało włączenie się do Systemu Rezerwy Federalnej.

Obecnie system bankowy jest jednym z bardziej uregulowanych sektorów gospodarki. Jak wiemy z historii nie jest to przeszkodą do wielu nadużyć, które mają miejsce do dzisiaj. Przyjrzyjmy się teraz bardziej, co wpływa na koniunkturę w sektorze bankowych i kiedy najlepiej inwestować w spółki z tego sektora.

Kiedy inwestować w spółki z sektora finansowego?

Creative Commons
Autor: Simon Cunningham

Akcje spółek z sektora finansowego są szczególnie wrażliwe na zmiany stóp procentowych. W przeciwieństwie do spółek wydobywczych, które bezpośrednio zależą od koniunktury na rynku surowców. W przypadku spółek z sektora finansowego, a dokładnie z sektora bankowego zależność od cen surowców występuje, ale jest bardzo odległa. Jak ogólnie wiadomo wzrost cen surowców, takich jak ropa, złoto, miedź etc. powoduje po pewnym czasie wzrost inflacji. Następnie wzrost inflacji będzie powodował zacieśnianie polityki pieniężnej przez bank centralny i wzrost stóp procentowych. W tym momencie dochodzimy do setna sprawy. Wzrost stóp procentowych ma na celu zahamować akcje kredytową i tym samym podstawową działalność banków. Co oznacza, że zyski banków zaczną spadać. Co z tego, że wzrośnie cena kredytu oferowanego przez banki, jak spadnie na niego popyt.

Jednak bardzo niskie stopy procentowe, które się utrzymują zbyt długo mogą stanowić również duże zagrożenie dla banków. Niskie stopy procentowe mogą skłaniać inwestorów do zwiększenia zaangażowania w inwestycje, które w normalnych warunkach byłyby uznane za zbyt ryzykowne. Mogą się tworzyć tak zwane boomy, przykładowo na rynku nieruchomości, co może zagrażać stabilności całego sektora finansowego, gdy taki boom się załamie.

Ponadto banki podczas okresu niskich stóp mogą rolować kredyty firmom, których nie stać na spłatę całej pożyczki, gdyż zaangażowały się w zbyt ryzykowną inwestycje, ale stać ich na jej comiesięczną obsługę. W krótkim terminie banki nie spisują tych kredytów zagrożonych, co zmniejszyłoby fundusze własne, a firmy chroni to przed upadłością. W długim terminie jednak zwiększa się ilość takich firm, które nie dokonują odpowiedniej restrukturyzacji i w efekcie blokuje nowe inwestycje i wejście na rynek innych firm.

JP Morgan Chase

JP Morgan Chase został założony przez firmę J.P. Morgan & Co należącą do Johna Pierpont Morgana w 1871 roku. Obecnie jest największym bankiem w Stanach Zjednoczonych oraz trzecim bankiem na świecie pod względem aktywów. Główną działalnością jest bankowość inwestycyjna, komercyjna, asset management, private banking, usługi brokerskie na rynku kapitałowych. W 2000 roku dokonała się fuzja z Chase Manhattan Bank, stąd obecna nazwa banku.

Kilka istotnych danych rynkowych (stan na kwiecień 2017 roku)

  • Prezes firmy (od grudnia 2005 roku) – James Dimon
  • Liczba pracowników – 243 355
  • Siedziba główna – Nowy Jork
  • Indeks – DJIA 30, S&P 500, S&P 100
  • Wyemitowane akcje(Shares Outstanding) – 3.55 mld
  • Akcje w obiegu (Float)– 3,52 mld
  • Akcje w posiadaniu osób wtajemniczonych (Insiders) – 0,82%
  • Akcje w posiadaniu inwestorów instytucjonalnych (Institutions) – 77,43%
  • Kapitalizacja giełdowa (Market Cap) – 300,71 mld USD
  • Wskaźnik Cena/Zysk (Price/Earnings) – 13,02
  • Wskaźnik Cena/Zysk (Price/Earnings) dla całej branży – 16
  • Wskaźnik P/E CAPE Shillera – 18,22
  • Przez ostatnie 13 lata, wskaźnik P/E CAPE Shillera najwięcej wynosił 2234.00, najmniej 9.49, a mediana wynosi 15.69
  • Wskaźnik P/E CAPE Shillera dla całej branży – 23,70
  • Przychody (Revenue) za ostatni rok – 107,20 mld USD
  • Wzrost przychodów – 10,11%
  • EBITDA za ostatni rok – N/A
  • Dochód netto (Net Income) za ostatni rok – 25,21 mld USD
  • Zysk na akcję (Earnings Per Share) za ostatni rok – 6,49
  • Wzrost zysków za ostatni rok – 9,89%
  • Dywidenda (Dividend) za ostatni rok – 2 USD
  • Stopa dywidendy (Dividend Yield) – 2,37%
  • Stopa dywidendy za okres 4 lat (4 Year Average Yield) – 2,44%

Goldman Sachs

Goldman Sachs, obok JP Morgan Case jest jednym z największych banków inwestycyjnych na świecie. Został założony w XIX wieku, a dokładnie 1869 roku przez niemieckiego imigranta żydowskiego pochodzenia Marcusa Goldmana. W 1882 do firmy dołączył jego zięć, również żydowskiego pochodzenia, Samuel Sachs, co spowodowało zmianę nazwy na Goldman Sachs. W 1986 r. powstał w Goldman Sachs dział zajmujący się asset management, a po rozpadzie Związku Radzieckiego bank zaangażował się w procesy prywatyzacyjne. Obecnie głównymi obszarami działalności banku jest bankowość inwestycyjna, komercyjna, asset management, usługi brokerskie, fundusze inwestycyjne.

Kilka istotnych danych rynkowych (stan na marzec 2017 roku)

  • Prezes firmy (od czerwca 2006 roku) – Lloyd Craig Blankfein
  • Liczba pracowników – 34 400
  • Siedziba główna – Nowy Jork
  • Indeks – DJIA 30, S&P 500, S&P 100
  • Wyemitowane akcje(Shares Outstanding) – 409,3 mln
  • Akcje w obiegu (Float)– 370,23 mln
  • Akcje w posiadaniu osób wtajemniczonych (Insiders) – 6,92%
  • Akcje w posiadaniu inwestorów instytucjonalnych (Institutions) – 73,6%
  • Kapitalizacja giełdowa (Market Cap) – 86,26 mld USD
  • Wskaźnik Cena/Zysk (Price/Earnings) – 13,28
  • Wskaźnik Cena/Zysk (Price/Earnings) dla całej branży – 16
  • Wskaźnik P/E CAPE Shillera – 13,93
  • Przez ostatnie 13 lata, wskaźnik P/E CAPE Shillera najwięcej wynosił 16.66, najmniej 6.82, a mediana wynosi 13.13.
  • Wskaźnik P/E CAPE Shillera dla całej branży – 23,70
  • Przychody (Revenue) za ostatni rok – 39,59 mld USD
  • Wzrost przychodów – 21,77%
  • EBITDA za ostatni rok – N/A
  • Dochód netto (Net Income) za ostatni rok – 8,51 mld USD
  • Zysk na akcję (Earnings Per Share) za ostatni rok – 18,83
  • Wzrost zysków za ostatni rok – 112,72%
  • Dywidenda (Dividend) za ostatni rok – 3 USD
  • Stopa dywidendy (Dividend Yield), prognoza – 1,38%
  • Stopa dywidendy za okres 4 lat (4 Year Average Yield) – 1,2%

Podsumowanie

Spółki z branży finansowej są mocno uzależnione od sytuacji na rynku stopy procentowej. Z kolei sytuacja na rynku stopy procentowej zależna jest polityki pieniężnej prowadzonej przez bank centralny. Im ta polityka jest luźniejsza, tym bardziej rozkręcona jest akcja kredytowa i tym lepiej radzą sobie spółki finansowe. Bank centralny oprócz sterowania poziomem stóp procentowych może zastosować kilka innych narzędzi. Może zmienić poziom stopy rezerw obowiązkowych, co również ma bezpośredni wpływ na akcję kredytową. Może również zastosować operacje otwartego rynku poprzez kupno lub sprzedaż papierów wartościowych w celu zwiększania lub zmniejszenia podaży pieniądza w obiegu. Wszystkie te działania banku centralnego mają bezpośredni wpływ na kondycje sektora finansowego, w tym oczywiście najmocniej na sektor bankowy. W ostatnich latach banki centralne poszły o krok dalej w rozluźnianiu polityki pieniężnej, utrzymując przez lata zerowe stopy procentowe oraz wprowadzając programy skupu aktywów w celu zwiększenia płynności w sektorze bankowym. Niestety zbyt luźna polityka pieniężna może powodować powstawanie baniek spekulacyjnych oraz angażowanie się podmiotów gospodarczych w zbyt ryzykowne przedsięwzięcia.

Partnerem cyklu jest TMS Brokers



Conotoxia

Dołącz do dyskusji logując się za pomocą Facebook

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here